Europese Commissie: 'meer immigratie uit Afrika nodig om welvaartsstaat te redden'

Nog even over de migratieproblematiek, die verdwijnt niet omdat het ineens aangenaam lenteweer is. De EU kent een totaal tegenstrijdige strategie, waarbij de Europese commissie (EC) een beleid voorstaat dat haaks staat op wat regeringen (of inwoners) willen. De EC krijgt een mandaat van de Europese raad, zijnde de regeringsleiders die menen dat er iets geregeld moet worden (zoals een gemeenschappelijk migratiebeleid of nieuwe toetreders tot die EU). Die EC voert dan een beleid uit dat een eigen leven gaat leiden en dat vervolgens botst met het beleid van de deelregeringen, of dat van zichzelf. Het is die chaos die voor de EU existentiële crises veroorzaakt.  

Strikt genomen zijn er twee opties. Als de EU intern open grenzen heeft omdat dat economisch efficiënter is, dan zijn de landen aan de buitengrenzen (zoals Griekenland) automatisch het grensland van de hele EU. Dan krijgt een enkel land (en ook nog eens een armlastige) de migratiedruk van de hele unie over zich heen, waar het onder zal bezwijken. Daarom moet er een gemeenschappelijk buitenlands- en veiligheidsbeleid (GVB) zijn om dat land te helpen en dat bestaat ook. In de EU is dat GVB de verantwoordelijkheid van commissaris Federica Mogherini. Idealiter kan ze overal belasting heffen om een snelle, daadkrachtige grenspolitie te bouwen maar dat vergt ook een gemeenschappelijk asielbeleid (én financiering). 

Dat is een sterke overdracht van soevereiniteit, dus dat ligt gevoelig. Het andere extreem is dat landen hun eigen grensbewaking weer op zich gaan nemen, maar dat gaat ten koste van de afspraken die in Schengen zijn gemaakt. Het problematische in de EU is dat landen en de EC beleid uitvoeren dat compleet tegenstrijdig is, omdat er geen heldere keuze is gemaakt in die belangrijke dossiers.

Brusselse bemoeienis
Zo heeft de VVD de verkiezingen gewonnen met argumenten die van de PVV zijn geleend: Nederland heeft minder immigratie nodig en moet de grenzen sluiten, opvang doen we wel in de regio. De wens om een sterker GVB te maken komt volgens de regeringspartij neer op 'bemoeienis' maar vervolgens vormt deze een coalitie met partijen die er geen geheim van maken wel meer 'bemoeienis' te willen van Mogherini. 

Zelf is ze een groot voorstander van immigratie. Op precies 19:30 zegt ze namelijk dat migranten een zege zijn, ook de asielzoekers. De EU heeft ze nodig, omdat de welvaartsstaat anders niet meer te financieren is, een statement waar wat op af te dingen is gegeven de hoge aanspraak op uitkeringen door recente migranten: het is niet anders. Het genoemde statement spreekt ze uit op een vergadering met vertegenwoordigers van landen uit Noord-Afrika, iets waar de regeringsleiders van de EU op hebben aangedrongen omdat ze juist minder migratie willen. Vervolgens houdt ze een speech waarbij ze tegenovergestelde signaal geeft, tot ongenoegen van bijvoorbeeld de Libische kustwacht: dit lokt juist mensensmokkel uit, is de angst. 

Mogherini heeft de hobby ontwikkeld om dit soort speeches op vliegdekschepen te houden van EU-lidstaten, met bijbehorend militair ritueel. Dat is zeer tegen het zere been van een grote meerderheid in het Nederlandse parlement, dat niets ziet in een Europees leger. Het maakt haar niet uit, ze bouwt er wel een zonder instemming van de lidstaten. 

Bij het uitbreiden van de EU zien we hetzelfde probleem. De VVD is groot tegenstander van het toetreden van landen als Albanië of Kosovo, en terecht. Morgerini heeft een andere visie: Brexit laat zien dat er niet genoeg enthousiaste mensen in de EU zijn, als het om dat project zelf gaat. Dus moet de EU worden uitgebreid met landen die dat wel graag zouden willen, los van de vraag of de bestaande lidstaten dat ook zo zien. 

Niet dat we hier voor of tegen een barmhartig asielbeleid willen pleiten, maar de genoemde tegenstrijdigheid geeft existentiële crises die de EU wellicht niet gaat overleven. Bij de invoering van de euro zagen we het gebrek aan lef al. Er was wel een munt, want landen vonden het kennelijk handig om geen geld meer te hoeven wisselen. Helemaal mooi. Maar een gemeenschappelijke munt vergt ook een gemeenschappelijk ministerie van financiën om in te grijpen bij crises, maar dat was weer teveel gevraagd in termen van 'bemoeienis'. In 'Brussel' is men wel bereid tot benodigde overdracht van soevereiniteit, in 'Den Haag' niet. Dus ging het euroschip te water zonder ook maar het begin van een idee van wat de doen bij een storm, dus het was wachten op de eurocrisis die niet wordt opgelost. 

De EU gaat klappen
Het Verdrag van Maastricht sprak overigens wel de wens tot 'convergentie' uit, het samensmelten van de economieën. Maar niemand wist wat haar of hem te doen stond als het tegenovergestelde zou gebeuren. Bij 'Schengen' zien we hetzelfde: iedereen wil open grenzen, maar de overduidelijke noodzaak tot een GVB dat dit tot gevolg heeft, dat kunnen we de kiezer thuis weer niét uitleggen. Dus eindigen we met een teleurstellende tussenoplossing. Zowel bij 'Brussel' als 'Den Haag' bestaan er dan geen middelen om met crises om te gaan en daarom duren die in de EU ook zo lang. 

Tel daar een buitenlandwoordvoerder bij op die Noord-Afrikanen nog net niet uitnodigt de tocht op gammele bootjes te maken omdat de Europese welvaartsstaat (bestaat niet!) die nodig zou hebben en de chaos is compleet. Als kers op de taart is Mogherini nu teruggekomen op haar eigen woorden: we moeten juist meer in Afrika investeren om allerlei narigheid te voorkomen: van radicalisering tot... immigratie. Niet alleen is haar beleid tegenstrijdig met dat van de wens van de meerderheid van de inwoners van de EU, nu spreekt ze ook nog eens zichzelf tegen. 

Zoals eerder gezegd, deze site is niet hard anti-euro of anti-EU. Maar ofwel het project wordt liever gisteren nog afgebouwd, met alle instanties die daarvoor nodig zijn. Dan hebben we het over een gemeenschappelijke minister van financiën en een centraal aangestuurde grenswacht en asielbeleid, met verplichte herplaatsing. Het slaat nergens op dat sommige EU-landen asielzoekers welkom heten en andere zich van een andere retoriek bedienen, terwijl er van handhaving van dat contrasterende beleid geen sprake is. De andere optie is dat de gemeenschappelijke projecten (Maastricht, Schengen) die half zijn afgebouwd maar daardoor falen, helemaal worden voltooid. Als regeringsleiders verkiezingen winnen met kreten als 'geen cent meer naar de Grieken' en 'de bemoeienis van Brussel', dan kunnen we ons toch echt afvragen of het in de EU niet gewoon ontbreekt aan de benodigde solidariteit om er iets van de te maken. Terwijl er geen heldere keuzes worden gemaakt, modderen we wat voort. 

Als die benodigde solidariteit tussen Europese volken ontbreekt, en daar hinten alle verkiezingsuitslagen wel naar, is het gedaan met de EU. Het is dus de vraag wanneer, en niet of het gaat klappen. Dat is geen wens maar een constatering.