Cameratoezicht in slachthuizen (kost wel € 0,0000976 per beestje)

Waarschijnlijk heeft u nog niet gegeten, dus die beelden van het slachthuis in Tielt gaan we niet nogmaals laten zien. Ze zullen toch wel op uw netvlies gebrand zitten. De Partij voor de Dieren wil graag cameratoezicht in slachthuizen en dat is eigenlijk best een goede oplossing. 

Zoals gezegd opereren slachthuizen op hun tandvlees, aangezien de marges zo laag zijn. Als we naar de jaarrekeningen (met cijfers over winst en omzet) van het slachthuis in Tielt kijken, dan is er iets bijzonders te zien: op die omzet is de winst zo laag, dat deze letterlijk niet met het blote oog waar te nemen is. Bij farmaceutische bedrijven is dat wel anders, die slagen erin om winstmarges van 50 procent te maken. 

In een sector waar de afzetprijzen hard kunnen schommelen omdat daar sprake is van marktwerking, bestaat het gevaar dat er op de normen beknibbeld wordt. Dat is een volstrekt logisch gevolg. Een slachtvarken wordt dan levend in het desinfectiebad gegooid. Dat mag wel niet, maar de uitkomst is hetzelfde (beest is dood) en er gebeurt in dit land wel meer wat niet mag. Het is laakbaar en verklaarbaar tegelijk.

#-Cultuur
Een oplossing voor de lange termijn is een compleet andere inrichting van de manier waarop we ons vlees financieren en daarmee produceren. Als Nederland dusdanig veel waarde hecht aan normen dat dit filmpje viral gaat, dan mag diezelfde #-Nederlander zich afvragen of minimale normen niet met minimale prijzen gepaard mogen gaan. Ingrijpen in de markt in de ene richting verplicht de regelgever om ook de andere kant op te kijken. Iedereen boos, niemand die even doordenkt.

Zolang er geen structurele veranderingen op dit vlak zijn gerealiseerd, is beter toezicht een logische maatregel voor de korte termijn. 'Ja, kost geld en ondernemers hebben het al zwaar', horen we u brommen. Maar laten we het eens in perspectief zien. Een vandaalbestendige camera kost € 150. We kopen er honderd om op strategische plekken op te hangen, zoals bij het desinfectiebad. Dat kost € 15.000 per jaar, wat we vertienvoudigen om onvoorziene kosten mee te nemen. Het maakt niet uit, zult u zien.

Om die kosten te dekken schrijft onze MinFin een obligatie uit tegen een procent, wat Nederland € 1.500 per jaar kost. Daarmee wordt ons varkensvlees dus duurder. Hoeveel produceren we daarvan, per jaar?

Hypnothiserend
Nederland produceert jaarlijks 1,4 miljoen ton varkensvlees. Een slachtvarken weegt in Nederland 94,5 kilo voordat hij naar het slachthuis gaat. Dat betekent dat camerabewaking in dit scenario € 0,0000976 per slachtvarken kost, uw vlees wordt dus een tienduizendste duurder maar dan begrijpt u wel wat u eet en hoe dat gemaakt wordt. Dat is een koopje waar de kiloknaller bij verbleekt. 

Overigens weegt een slachtkuiken gemiddeld 1,5 kilogram voordat hij op uw bord belandt, wat betekent dat er voor een kilo kippenvlees er meer dan 50 keer zoveel dieren geslacht moeten worden, in vergelijking met varkens. Om aan de miljoen ton te komen moet Nederland 611.197.300 kuikens slachten, wat neerkomt op meer dan een half miljard per jaar. Het totale aantal slachtingen van de genoemde dieren (kippen, varkens, koeien, schapen) opgeteld bedraagt 646.416.000 per jaar. 

Onze vleesproductie is dus letterlijk hypnotiserend, een noodzaak bij dit soort getallen. Het is de vraag hoe lang we op deze manier doorgaan.