RIP democratie in Turkije (1922 - 2017) en integratie is 'spiralling out of control'(1/2)

Excuus voor de overdaad aan Anglicismen in een kop bij een artikel over de relatie met Turkije. Maar na drie uur lang van Turkse trommelmuziek (de reactie op het gewonnen referendum van Erdogan) te hebben genoten in de zee van betonblokken die Amsterdam-West heet, kunnen we niet anders dan concluderen dat de integratie van bepaalde nieuwe Nederlanders compleet is gefaald. Sterker nog, er is weinig tot geen hoop dat de situatie zich zonder drastische ingrepen uit zichzelf zal verbeteren. 

President Recep Erdogan heeft met hangen en trekken een referendum gewonnen waarbij hij meer macht krijgt. Nu kan hij ministers benoemen en ontslaan zonder dat het parlement zich ermee bemoeit. Een parlement is sowieso maar een vervelend aanhangsel voor een leider met daadkracht: de laatste sultan van het Ottomaanse Rijk had er ook geen last van. Het moderne Turkije is na de Eerste Wereldoorlog ontstaan, met het zogeheten verdrag van Sèvres.

Koloniale supermacht
Na 1918 verloor het land alle gebieden die nu buiten het huidige Turkije vallen, zoals Syrië, Libanon, Israël en het Westen van Saudi-Arabië. Slechts een kwart van het land viel toen onder het centrale gezag (de brok in het noorden, tegen de Zwarte Zee): de voormalige koloniale supermacht werd zelf een kolonie van Griekenland, Italië, Frankrijk en Groot-Brittanië. Het eerste land was iets te optimistisch met betrekking tot de mogelijkheden van territoriale expansie en werd uiteindelijk door de Turken de zee in geduwd, vrij letterlijk. Turkijke sloot vervolgens, in 1923, een veel gunstiger Verdrag van Lausanne waarbij de Turkse grenzen zoals we die nu kennen werden getrokken. 

Bij de veldslagen uit deze Turkse Onafhankelijkheidsoorlog was het militair inzicht van Kemal Pasja Ataturk van doorslaggevend belang. Uiteindelijk werd hij President van Turkije en moderniseerde hij het land, wat na minder dan een eeuw al weer wordt teruggedraaid. Het zal allemaal wel, het is een interne, Turkse aangelegheid. 

Het stemgedrag van Nederlandse Turken (en de Belgische, Duitse, Franse, Noorse en Oostenrijkse) is opmerkelijk. De uitslagen bekijken doet u hier, klikt u op 'overseas' om te kijken hoe er per land buiten Turkije is gestemd.  Als we aannemen dat Turkse Nederlanders op school in aanraking komen met de ideeën van de Verlichting, dan zou het logische gevolg zijn dat ze meer 'nee' stemmen dat de in Turkije wonende bezitters van het Turkse paspoort. Dat is dus niet zo. Kort na de overwinning van Erdogan ontving hij felicitaties van de leiders van Azerbeijdzjan, Hamas, Sudan en Wit-Rusland. Kennelijk voelt 70 procent van de in Nederland wonende Turken daar mee dan met democratische controle op de uitvoerende macht. 

Openluchtmuseum
Het simpele feit dat de diaspora in West-Europa conservatiever stemt dan het eigen moedervolk (in totaal stemde 51 procent van alle Turken voor), betekent dat de integratie de andere kant opgaat; nieuwe Nederlanders zijn radicaler en conservatiever dan hun voorouders. Per generatie is er dus steeds minder integratie en juist meer afkeer van het moderne, op een schaal die in het moederland zelf niet eens zichtbaar is. Of, zoals een Marokkaanse parlementariër het eens stelde bij een bezoek aan Amsterdam-West: 'wat leuk dat jullie een openluchtmuseum hebben gemaakt van hoe ons land er tientallen jaren geleden uitzag.'

Hoe zit dat in andere westerse landen dan Nederland? Dit zijn bijvoorbeeld in Syrië geboren Amerikaanse kinderen, een complete klas in het Manhattan van 1916. De ouders waren immigranten die meestal zware fysieke arbeid verrichtten, maar zich met de jaren meester maakten van hun eigen leven en het uiteindelijk beter deden dan de gemiddelde Amerikaan. Syrische Amerikanen waren al snel hoger opgeleid dan de rest, een bewijs dat immigratie en integratie wel degelijk en succes kunnen zijn.

Hoe anders is het aan de andere kant van de oceaan (ja, het is grappig om dit door een blondine uit te laten leggen).  

Betuttelen
Uit de electorale resultaten buiten Turkije kunnen we grofweg drie gebieden onderscheiden. Er zijn onvrije landen, zoals Qatar, Saudi-Arabië en Sudan, waarvan we ons kunnen afvragen waarom een daar woonachtige Turk ooit antidemocratisch zou stemmen. Dit soort landen kunnen we niet met West-Europa vergelijken. Maar er is ook een opvallende kloof binnen de Westerse wereld zelf waar te nemen. In landen met een 'sociaaldemocratische traditie' (lees: hoge uitkeringen én hoge belastingen voor welwillenden) is er in hoge mate sprake van steun voor Erdogan. In alle Anglo-Saksische landen stemmen de meeste Turken tegen.

De scheidslijn tussen continentaal Europa en landen als de VS, Canada, Groot-Britannië en Australië is pijnlijk zichtbaar. In de eerste groepen landen zijn de Turkse stemmers voor Erdogan, daarbuiten tegen. Er zijn wel uitzonderingen op die regel, zoals Spanje, maar het aantal ja-stemmers daar bedroeg 172. In Duitsland stemden meer dan 400.000 mensen voor Erdogan, wat meer is dan in de rest van de landen bij elkaar. 

Een Turkse migrant die naar Duitsland komt en al snel met hard werken een succesvolle winkel draaiende houdt, betaalt boven de €52,881 een belasting van 42 procent voor elke euro die zij of hij extra verdient. Maar wie direct op zoek is naar een uitkering hoeft niet eens Duits te leren: Elterngeld is er ook voor mensen die nog niet de moeite hebben genomen om te integreren. In Nederland is het niet beter. Dit ziekenhuis in Amsterdam-Zuid levert materiaal aan in de taal van de migrant, ook al zijn die in die wijk weinig talrijk. Het gaat om het idee, betuttelen doe je waar je kunt.

Verantwoordelijkheid
Kennelijk moeten migrantengroepen (de Turkse is de grootste) dus op elke mogelijke manier gepamperd worden. Beschermen tegen kwetsen, hoge uitkeringen, een bevolking die zich welhaast slaafs opstelt in alle pogingen om aan 'omgekeerde integratie' te doen, folders over alles, van afvalverwerking tot zwemlessen, en hulp bij het aanvragen van uitkeringen en toeslagen in het Turks: een nieuwe Nederlander zou wel gek zijn zij of hij nog moeite doet om een gewone baan te vinden.
Het gevolg, in bijvoorbeeld onze hoofstad, is deze esthetische misdaad gecombineerd met onbedoelde Apartheid. Met sociaaldemocratische zuinigheid wordt kilometer na kilometer aan lelijke flat zonder letterlijk een enkele oorspronkelijke Nederlander neergekwakt, waarbij de bewoners net genoeg geld krijgen om de hele dag thuis te zitten, maar niet genoeg om te investeren in bijvoorbeeld goed onderwijs (of überhaupt fatsoenlijk Nederlands te leren). Dat thuiszitten lukt ze wel prima. Navraag (en bezoek) leert dat deze massaal aanwezige schotelantennes worden gebruikt om de hele dag soapies te kijken uit het moederland. De Turkse thee en brood zijn ook lekker en de soapies trekken de aandacht, zelfs als u de taal niet spreekt. De uren vervliegen in nutteloosheid en zo is het makkelijk voor te stellen hoe die gemoedelijke uren bij een verwarming op 22 graden en de geur van verse sucuklu en olijven jaren worden. Na decennia lang pamperen en verpesten blijft er dan een intellectueel gedrogeerde bevolking in de diaspora over, die een dictator prima vindt. Als hij maar gratis geld belooft, dat gaat in die soapies ook zo en daarin wint de held ook altijd. Het regime-Erdogan is een Netflix sabunla Diktatörlük, oftewel 'a dictatorship by Netflix'.

Niet de Islam of het etnische aspect van het Turk zijn is het probleem: het gefeminiseerde, marxistische Europa dat alle creativiteit wegbelast en stukpampert en in plaats daarvan zelfdestructief gedrag promoot, dat is de oorzaak van de integratiecrisis. Een Nederlandse vrouw die met een uitkering en Volendamse klederdracht de hele dag in een appartement in New York naar Goede Tijden Slechte Tijden kijkt wordt ook nooit CEO van Goldman Sachs. 

Het laatste wat een land zou moeten doen, is haar vervolgens bij een referendum over de Grondwet betrekken. Dat moet wel ongelukken geven.