Frankrijk en Italië stagneren hard en dat is geen goed nieuws (2/2)

Deel twee over het duo 'elephants in the room' in de Eurozone: Frankrijk en Italië. De staatsschuld van een land als Griekenland heeft de ECB in drie of vier maanden opgelost door simpelweg de printer aan te zetten, no sweat. Het probleem is, naast een beetje moral hazard, dat het dan aanlokkelijk wordt voor grotere landen om op dezelfde redding te wachten.  

Even terug naar ons vorige topic over de stagnatie in Frankrijk en Italië. Bij de start van de euro had iemand het lumineuze idee om Duitsland en deze twee Romaanse landen economisch gelijkwaardig te verklaren. Daarom staat de ECB bijvoorbeeld in Duitsland terwijl Frankrijk en Italië de eerste presidenten mogen leveren. Dat moest maskeren dat deze drie voortrekkers van Europese economische integratie onderling enorm verschillen. En dat wreekt zich nu.

Dat blijkt uit deze selectie van werkloosheidcijfers. Er zijn zwakke broeders, zoals Griekenland en Cyprus, daar twijfelt niemand aan. Nederland doet het relatief goed met een aantrekkende werkgelegenheid. Waar zitten Frankrijk en Italië? Met een stagnerende groei en oplopende werkloosheid lijken ze meer op Griekenland dan op Nederland, in het kader van de Neuro-Zeuro discussie. 

Frankrijk hanteert een Tableau de Bord, een soort Balanced Scorecard maar dan ouder (en Frans dus) voor de macroeconomische cijfers. Daaruit blijkt datgroei in Frankrijk vooral wordt gedragen door de overheid en consumptie, vaak schuldgedreven. De handel met het buitenland draagt negatief bij aan de economische groei, waardoor we ons kunnen afvragen of zelfs Frankrijk ooit wel de euro had moeten invoeren. De Franse export bij een muntunie met Duitsland geeft een te dure combinatie. 

De OECD heeft een mooie applicatie gemaakt waarbij u de industriële productie van verschillende landen kunt vergelijken (de afbeelding is dus interactief). Ierland herstelt zich goed van de crisis maar die cijfers zijn gemanipuleerd (slaat u Het Euro Evangelie er maar op na). Het herstel van Duitsland na de kredietcrisis ziet er wel realistisch uit. Het niveau waar Frankrijk en Italië op terecht zijn gekomen redelijk teleurstellend, want daar zaten ze een halve eeuw geleden ook al. Nog een keer: een halve eeuw geleden. Een land dat niet groeit heeft geen 'upward mobility', zoals Dambisa Moyo het stelt, met voorspelbare gevolgen op het Franse platteland en de buitenwijken van Parijs: een explosieve mix, zo in aanloop naar de verkiezingen. Goed, een slecht excuus dus om nog eens een kijkje ter plaatse gaan nemen.