Jammer, Valtifest afgelast (en directeur Peter van der Meulen snijdt zich hard in de vingers)

Dat zat er dik in; festivalbedrijfje Valtifest is op de fles gegaan. Dubbele lezersvraag. Gaat de laatste editie van 2017 dan nog wel door en als ik al een kaartje heb gekocht, krijg ik mijn geld dan wel terug? Allebei nee. 

Op je geld wachten
Valtifest is een wat extravaganter festival, uitgebracht door Veel Meubel Stukken bv. Come again? De oprichters zijn Joost Bellen en Peter van der Meulen, vandaar. De eerste editie was in 1997, de laatste was vorig jaar. Iemand heeft een paar dagen geleden het faillissement aangevraagd. Waarschijnlijk zijn het leveranciers en artiesten van eerdere jaren, want die zitten nog steeds op hun geld te wachten. 

Rondom Valtifest vinden we drie bv's. Valtifest zelf, tussenholding Veel Meubel Stukken en moederbedrijf Wildernis bv. Veel Meubel Stukken heeft anderhalve ton op de balans, die niet wordt gebruikt om de leveranciers en artiesten van eerdere edities te betalen. Waarom niet?

Omdat Valtifest sinds 2014 verlieslatend is. Een kleine bv verantwoordt het resultaat van eerdere jaren in de post 'overige reserves'. Omdat deze negatief is, wordt er dus verlies gemaakt op de festivals. Daarnaast verdubbelt de post 'kortlopende schulden' naar vier ton. Een kortlopende schuld moet binnen een jaar worden betaald en heeft bij een jaarlijks festival dus betrekking op het laatste jaar. Dat betekent dat leveranciers doelbewust niet worden betaald, maar dat die anderhalve ton wordt gebruikt om een volgende editie mogelijk te maken. Op zich is dat logisch. Door dit niet te doen zou er na 2014 geen Valtifest meer zijn geweest, want dan is er geen geld om investeringen te doen. Door deze methode wordt het voortbestaan van het festival nog even gerekt, ten koste van leveranciers en artiesten die hebben bijgedragen aan eerdere edities. Daarom, niet aardig, wel te begrijpen. Maar lang kan het zo niet duren.

Voor de volledigheid nog de balansen van Valtifest bv:

En moederbedrijf De Wildernis bv. 

Het ene gat met het andere vullen
Ergens in 2014 gaat het mis en moet Van der Meulen het ene gat vullen met het andere. Het is onwaarschijnlijk dat het volgende festival doorgaat, tenzij mensen gratis willen werken en leveren. Als Valtifest contracten heeft afgesloten met leveranciers voor de komende editie, dan bestaat de verplichting om hun diensten af te nemen en af te rekenen. Alleen weten deze mensen dat ze dan achteraan in de rij met schuldeisers komen te staan en hun volledige vordering onmogelijk betaald krijgen. De enige manier om dan schade te ontlopen is door dan maar niet te komen werken, draaien of leveren. Waarschijnlijk hebben de aanvragers van het faillissement dit ook in het achterhoofd gehad.

Ze kiezen ervoor dat een maand voor het plaatsvinden van het festival te doen. Zo voorkomen ze dat er nog meer schulden worden gemaakt en ze nog minder van hun vordering terugkrijgen. Er zullen ongetwijfeld wat artiesten bereid zijn gratis op te treden, maar dat zal niet voor technisch-, horeca- en veiligheidspersoneel gelden. De curator zegt naar een doorstartmogelijkheid te kijken, maar die zal dus bescheiden van aard moeten zijn. 

Nu de bv's failliet zijn verklaard, heeft de curator ook zeggenschap over de banktegoeden. Wie een kaartje heeft gekocht, heeft recht op een festival. Het lijkt redelijk om de mensen die recentelijk een kaartje hebben gekocht, hun geld terug te geven en het faillissement af te wikkelen met de bestaande boze schuldeisers en het geld op de rekening. Tenminste, redelijk: zo denkt u natuurlijk als u een kaartje hebt gekocht. Het faillissementsrecht regelt een paar zaken die buiten een faillissement blijven (artikel 22 en verder), maar in principe valt gestort geld onder de boedel. De bezitter van een kaartje kan een vordering indienen bij de curator, maar dan is zij of hij niet de enige, dat moge duidelijk zijn. 

Langs de afgrond
Hoe weten we nu zo zeker dat Van der Meulen doelbewust langs het randje van de afgrond scheerde, met die oude schulden? Dat blijkt uit het moment van het publiceren van de jaarrekening. Het is al 2017, maar de laatste cijers waar we het mee moeten doen komen uit 2014.

In principe staan de schulden in de bv (toch een half miljoen) los van de privé van Van der Meulen, zo is dat geregeld in de wet. Iemand die nog geld van Valtifest krijgt heeft dus geen mogelijkheid om Van der Meulen daar als persoon op aan te spreken: precies het idee van beperkte aansprakelijkheid. Maar dat kan doorbroken worden, als het faillissement de directeur is aan te rekenen. Anders zou iedereen een bv kunnen opstarten, doelbewust een faillissement uitlokken door allemaal luxegoederen op rekeking te bestellen en dan met de noorderzon te vertrekken. 

Als een directeur niet op tijd een jaarrekening opmaakt, dan draait de bewijslast voor onbehoorlijk bestuur om. Een leverancier moet namelijk kunnen weten aan wie hij goederen en diensten op krediet levert. 'Op tijd' is in Nederland binnen zes maanden na afloop van het boekjaar. Als alle aandeelhouders het ermee eens zijn, kan deze worden opgerekt met nog eens zeven maanden. Dat betekent dat de cijfers van 2014 op zijn laatst op 31 januari 2016 ingeleverd moeten zijn. Het is niet verstandig om met die termijn te spelen. Door een paar dagen te laat te zijn, riskeert een ondernemer dat hij de curator overtuigend bewijs moet leveren dat hij niet schuldig is aan het faillissement, in plaats van andersom.

Het is duidelijk dat Van der Meulen precies op het randje is gaan zitten, bijna op de dag nauwkeurig. Waarom zou iemand zo een risico nemen? Simpel. Met het niet publiceren van jaarcijfers blijft de slechte staat van het bedrijf zo lang mogelijk onzichtbaar voor potentiële leveranciers en artiesten. Dan zijn ze bereid toch minimaal één editie op krediet mogelijk te maken. Inmiddels is het al 1 februari 2017 geweest en de jaarcijfers van 2015 zijn nog niet openbaar gemaakt. Dat betekent dat Van der Meulen het risico loopt om op te moeten draaien voor een half miljoen aan leverancierskredieten. Dat is de prijs van het nog een keer door laten gaan van Valtifest, in 2016. Sindsdien is Van der Meulen zo goed als onvindbaar

Jezelf een half miljoen aan zakelijke schulden in de maag te splitsen, om nog een keer naar een festival te kunnen gaan? Hij moet wel een hele grote fan van Valtifest zijn.