Trump houdt woord: VS bereiden zich voor op 'preemptive strike' tegen Noord-Korea #waarom

Je kunt veel van de eerste oranje President van de VS ooit zeggen, maar hij doet wel wat hij belooft. Nu staat Noord-Korea op het menu, dat land zou hij een harde afstraffing geven als het niet stopt met dreigen. Waarom zo fel tegen een arm land dat geen match is voor de gecombineerde kracht van de VS en Zuid-Korea, het komt niet eens in de buurt? Door een paar geografische eigenaardigheden is er geen andere mogelijkheid met de laatste Stalinistische dictatuur op aarde. 

Pres. Trump on his "fire and fury" comments on North Korea: "Maybe it wasn't tough enough." https://t.co/29R5J1ItbY pic.twitter.com/MCmSYkp1QZ

— ABC News (@ABC) August 11, 2017

Wapengekletter
De Amerikaanse luchtmacht gaf een helder statement, na een training met de Japanners en Zuid-Koreanen: “How we train is how we fight and the more we interface with our allies, the better prepared we are to fight tonight." Wapengekletter is kennelijk aanstaande. Een conflict met Noord-Korea zal waarschijnlijk kort, hevig en totaal onverwacht zijn. U gaat naar bed, staat op en hoort bij het ontbijtnieuws dat het al weer over is. Hoe zit dat?

Korea was tot september van 1910 tot 1945 ingelijfd door het Japanse Keizerrijk. In november 1943, bij de conferenties van Caïro en Teheran, spraken Chang-kai-Sjek, Churchill, Roosevelt en Stalin namens respectievelijk de Chinese nationalisten (niet de communisten van Mao Zedong), het VK, de VS en de Sovjet-Unie af dat Japan alle met geweld veroverde gebieden zou moeten verliezen. 

In 1945 beloofde Stalin dat hij de VS zou helpen om Japan te verslaan, als Duitsland eenmaal overwonnen was. De Koreanen zouden weer zelfbeschikking krijgen, wat de volkeren in Oost-Europa ook was beloofd. Begin 1945 verklaarde Stalin Japan ook echt de oorlog, maar die was toen eigenlijk al beslist. De Amerikanen vreesden dat Stalin de afspraak uit 1943 zou misbuiken om zelf zoveel mogelijk invloed te krijgen. De militaire noodzaak van een bezetting van de bevrijde gebieden ontbrak immers. 

De Japanse troepen in Korea gaven zich in september 1945 over aan de Amerikanen. Op een vrij haastige, onduidelijke en eigenlijk willekeurige manier werd beslist dat de Amerikanen de Japanners ten zuiden van 38e breedtegraad zouden ontwapenen, de Sovjets die ten Noorden daarvan. Daarmee werd er een grens getrokken door Korea, die is er vandaag nog steeds. Deze Noord-Koreaanse soldaat is zo vriendelijk het aan te wijzen. 

Stalin stuurde in de zomer van 1945 in totaal anderhalf miljoen militairen naar - voor hem - het Oostfront, die in augustus 1945 de Japanners in het noorden van China versloegen. Zes divisies die gedurende de oorlog nog niet hadden gevochten werden niet demobiliseerd (als in: u mag naar huis), maar kregen de opdracht om een deel van Korea bezet te houden.

Verzetsstrijders
De bevelhebber van dit 25e legercorps koos maar voor Pyongjang om een hoofdkwartier te vestigen, een provinciestadje dat daardoor feitelijk de hoofstad werd van het latere Noord-Korea. Stalin stuurde de middelen om er een echte socialistische hoofdstad van te maken, vol met bombastische standbeelden en gebouwen: ziedaar het Noord-Korea zoals we het nu kennen. 

Het had op dat moment geen noemenswaardig leger. Er waren enkele duizenden verzetsstrijders, die tijdens de oorlog vanuit China ondoelmatige guerrila-acties tegen de Japanners ondernamen. Een belangrijk persoon binnen deze communistische partij van Korea was ene Kim-Il-Sung, opa van de huidige 'opperste leider' Kim-Yung Un. 

Stalin hielp Noord-Korea door het een kleine 300 tanks te geven, evenals ruim 200 vliegtuigen en evenveel kannonen. Het Noord-Koreaanse leger had toen - waarschijnlijk - 200.000 man. De Sovjet-Unie had in 1950 net een atoombom getest, de Chinese communisten hadden de Chinese burgeroorlog gewonnen, dus de tijd was rijp voor een invasie van Zuid-Korea. 

In de ochtend van 25 juni 1950 staken de Noord-Koreanen de 38e breedtegraad over, zonder oorlogsverklaring. Als reden werd aangegeven dat de troepen waren uitgelokt, maar eigenlijk was het de bedoeling om het hele schiereiland in 50 dagen in te namen (Operatie 'Pokpoong'). In vrij korte tijd werd Seoul veroverd, maar dat ging ten koste van de levens van de helft van de Noord-Koreaanse manschappen. 

Op en neer
De VS hadden een bescheiden militaire aanwezigheid in Korea en besloten terug te vechten. Dat was juridisch mogelijk, omdat de Verenigde Naties goedkeuring gaven aan militaire operaties om Zuid-Korea te beschermen. Daarmee werd het op papier een oorlog van de VN tegen een van de Korea's, China en in mindere mate de Sovjet-Unie. 

Twee weken na de inname van Seoul konden de Amerikanen de hoofstad alweer bevrijden, onder meer omdat het Noord-Koreaanse leger flink uitgedund was. Het grootste deel van het garnizoen werd krijgsgevangen gemaakt. De Chinezen besloten vervolgens zich actief in de strijd te mengen en stuurden 170.000 soldaten. In januari 1951 stonden de Chinezen en Amerikanen tegenover elkaar, ook omdat net opgebouwde Noord- en Zuid-Koreaanse legers enorme verliezen hadden geleden. 

Gedurende het eerste jaar van de oorlog ging het op en neer. Op bijna elk stuk Korea is wel eens gevochten, met enorme gevolgen voor de burgerbevolking. Na 1951 heeft Zuid-Korea wel een aanzienlijke legermacht weten op te bouwen en te trainen, bestaande uit 602 duizend man. De Amerikanen hadden op het hoogtepunt van de oorlog de helft van dat aantal ingezet. De Verenigde Naties stuurden nog 70.000 militairen uit andere landen, waaronder 819 Nederlanders en 900 Belgen. Hier krijgen onze jongens een lekkere kop soep (beeld komt van Defensie). 

Isolering
In maart 1953 overleed Stalin. De verliezen voor China begonnen op te lopen, het land had meer dan een miljoen militairen in Korea. Geen van de partijen slaagde erin om nog iets aan de stalemate te veranderen. Op 27 juli 1953 tekenden de strijdende partijen een wapenstilstand. De Koreaanse oorlog is dus nog steeds bezig, formeel gezien. 

Er vielen in totaal 2,5 miljoen slachtoffers, voornamelijk burgers uit Noord-Korea. Het feitelijke Zuid-Korea had op dat moment (en nog steeds) twee keer zoveel inwoners en militairen als de noorderbuur. De VN konden zich in de zomer van 1953 daarom met een gerust hart terugtrekken. Omdat Stalin overleed, nam de Sovjet-Unie een minder harde houding aan ten opzichte van het Westen.

Ook China was niet bereid om veel levens te riskeren voor het Koreaanse schiereiland. Hoewel de oorlog van de communisten was begonnen met de invasie van de Sovjets, hadden deze nauwelijks slachtoffers, in tegenstelling tot de honderdduizenden Chinesen die vielen. Dit verslechterde de relatie tussen de twee communistische machtsblokken voorgoed.

Kim-Il-Sung zat nu met de vervelende situatie in zijn maag dat hij het tegen de Amerikanen en hun bondgenoten had opgenomen en zich van zeer felle communistische retoriek had bediend, terwijl zijn Chinese en Russische vrienden zich van hem afkeerden. Zijn land was voor de twee buurstaten geen groot conflict met de NAVO waard. Noord-Korea keerde zich in zichzelf en probeerde zowel economisch als militair zelfvoorzienend te zijn. 

Open markteconomie
Zuid-Korea werd een open democratie en ontwikkelde zich rap, mede dankzij Amerikaanse steun. Bedrijven uit dit land verkopen hun producten over de hele wereld, zoals Hyundai en Samsung. Het is nu het op 30 na rijkste land ter wereld, van de 198. Het inkomen per hoofd bedraagt $ 37.000 naar koopkrachtpariteit, Noord-Korea staat met het twintigste daarvan op plek 150, onder Mali. Zuid-Korea heeft de op vier na grootste economie van Azië, de belangrijkste exportpartner (voor een kwart) is op dit moment China.

Als er oorlog komt tussen Noord-Korea en de VS (met of zonder Zuid-Korea) wordt het kort, hevig en extreem gewelddadig. Een andere mogelijkheid is er niet. Waarom is dat zo? Zuid-Korea heeft inmiddels de beschikking over een indrukwekkende legermacht die tien keer zo groot en sterk is als die van Duitsland bijvoorbeeld. Er zijn 625.000 militairen, waarvan een half miljoen in de landmacht. Zuid-Korea maakt zijn eigen tanks en beschikt over 2.500 stuks van verschillende types.

Verder heeft het een aanzienlijke marine, met van jagers, fregatten, corvetten en landingsvaartuigen twaalf elk. Er zijn ook nog 30.000 mariniers met 60 hypermoderne K1A1-tanks en het land beschikt over ruim 1.400 vliegtuigen en helicopters. Daar zitten 59 zeer moderne Amerikaanse F-15E's bij, jagerbommenwerpers met twee motoren, maar ook 118 F-16's. Er zijn 29.000 Amerikaanse militairen in Zuid-Korea gelegerd, in een oude basis die de Japanners nog gebruikten.

De VS en Zuid-Korea houden regelmatig samen oefeningen. Hun overwicht is overweldigend, vooral kwalitatief. De Noord-Koreaanse luchtmacht gebruikt nog wapens die het van Stalin heeft gekregen. Pyongyang heeft eigenlijk geen vrienden meer. Met 25 miljoen inwoners is het geen echt groot land te noemen. De economie is waarschijnlijk niet groter dan die van de provincie Flevoland. 

Hongerige soldaten
Op papier heeft Noord-Korea miljoenen militairen. U kent de beelden van de massale militaire parades wel. Het heeft meer tanks en kanonnen dan de zuidelijke buur, maar sommige komen nog uit de Tweede Wereldoorlog.

Ook de luchtmacht is sterk verouderd. Er zijn waarschijnlijk een kleine duizend vliegtuigen. De Shenyang-J5 is het meest talrijke. Het is een ontwerp van de Russen uit 1950, later nagemaakt door China. De luchtmacht van dit land stuurde de J5 in 1992 met pensioen omdat het toen al veel te ouderwets was, net als Albanië dat toen deed.

Kwalitatief gezien is Noord-Korea zwaar de underdog. Zuid-Korea kan op elk vlak het initiatief hebben, want een luchtoorlog is bijvoorbeeld totaal niet te winnen. En als een conflict lang zou duren, beschikt Zuid-Korea over een vijftig keer zo grote economie om de oorlogsindustrie draaiende te houden. Maar daar zit ook het gevaar in. Noord-Korea gebruikt twee middelen ter afschrikking, naast de dubieuze claim dat het kernwapens op New York kan laten regenen. 

Kwantiteit is ook een kwaliteit
Het land zou de grens met Zuid-Korea kunnen overspoelen met miljoenen soldaten en reservisten. De muur van vlees, dat hebben ze nog van Stalin geleerd. Die sprak wel eens dat 'kwantiteit ook een kwaliteit is'. Ook heeft Noord-Korea speciale troepen die in kleine groepjes met bootjes en zweefvliegtuigen achter de linie kunnen infiltreren. Spannend, maar daar gaan ze niet mee redden.

In the opening salvo of artillery from North Korea, it is estimated that they could hit Seoul with 300k rounds per hour. pic.twitter.com/ENyuoxxtGh

— Red T Raccoon (@RedTRaccoon) August 8, 2017

Het grote gevaar van Noord-Korea is het enorme aantal oude kanonnen dat ze nog hebben. Een granaat uit een kanon op uw hoofd doet pijn, of het kanon nu in 1940 of 2000 is gemaakt. Noord-Korea bechikt over tienduizenden wapens waarmee ze grensstrook compleet in brand zouden kunnen zetten. Een voorbeeld is deze 'Koksan'. Ziet er wat ouderwets uit, maar dat maakt dus niet uit. Het kanon heeft een bereik van 40 kilometer en een loop van 170mm, gemaakt om de op de Nazi's buitgemaakte granaten af te schieten.

Stalin heeft daar een grote partij van weten te bemachtigen en gaf ze aan Kim-Il-Sung voor zijn verjaardag. Zijn kleinzoon kan ze dus massaal afschieten op dichtbevolkte gebieden. Dan volgt er een reactie van Zuid-Korea, met of zonder de VS, waarna het gedaan is met de soldaten van de Supreme Leader. Waarom is dat land dan toch gevaarlijk?

Escalatie
Seoul heeft tien miljoen inwoners, die gevaarlijk dicht bij de 38e breedtegraad wonen en werken. Theoretisch zou Kim-Yung Un vanacht nog het bevel kunnen geven om de stad te bombarderen met alle oude meuk aan bommen en raketten die hij nog heeft. Zoals gezegd zou een tegenreactie vernietigend zijn voor het regime in Pyongyang, maar het is een realistische dreiging. 

North Korea's artillery concentration #War #SouthKorea #Seoul pic.twitter.com/ADuGVSDNak

Als de situatie dusdanig escaleert dat het tot een gewapend treffen komt, is Kim-Yung-Un op elk vlak in het nadeel. Elke vorm van geweld is een ernstige bedreiging voor zijn regime, al was het maar omdat zijn mensen honger hebben en waarschijnlijk niet bereid zijn om lang te vechten voor het laatste echte communistische regime van de wereld. Daarom wil hij ook zo graag kernwapens, want dan is hij echt 'too hot to handle'. 

Het is technisch mogelijk om de duizenden kanonnen en raketwerpers van Noord-Korea in een nacht weg te vagen. Als het conflict zou uitbarsten en Noord-Korea begint met schieten, dan kan het in een uur letterlijk miljoenen projectielen op Seoul laten regenen. Verder is er geen stok om mee te slaan. De VS en Zuid-Korea kunnen de kanonnen dan alsnog uitschakelen, maar dan staat Seoul in brand. 

Preemptive strike
De realistische mogelijkheid is daarom dat Trump de genoemde kanonnen 's nachts, preëmptief uitschakelt. Dan worden de Noord-Koreaanse soldaten van de artillerie in hun slaap gedood, met als hun wapens erbij. Zo is het gevaar uitgeschakeld voordat het doorheeft dat de oorlog is begonnen. Die Noord-Koreaanse kannonen zijn immers zo gevaarlijk omdat ze allemaal tegen de grens met Zuid-Korea zijn geplaatst. Aan de andere kant geeft dat voor Trump ook weer mogelijkheden: als hij een strook van tien kilometer breed compleet in de as legt, is het gedaan met die dreiging.

In dat licht is het niet vreemd dat bovengenoemd persbericht een training vermeldt met Zuid-Koreaanse toestellen en Amerikaanse bommenwerpers. De VS hebben een basis op het eiland Guam, op 3.500 kilometer afstand van de kanonnen van Noord-Korea. Daar ligt een luchtmachtbasis die vol staat met bommenwerpers.

De Amerikanen hebben beschikking over drie types. De oudste is de B-52, daar hebben ze er 78 van. Het is een ontwerp uit 1960, maar er kan 30.000 kilo per keer aan explosieven mee. 

In het midden vliegt de iets moderne B1-B, daar zijn er 104 van gebouwd. Dit type kan 56.000 kilo aan bommen meenemen, bijvoorbeeld 24 van deze 2.000-ponders. De B-2 heeft maar de helft van de capaciteit en daar zijn er maar 20 van in dienst, maar die is dan wel weer onzichtbaar voor radar. In theorie kunnen de VS een groot aantal van deze bommenwerpers langs de noordkant van de demarcatielijn laten vliegen en alles dat groter is dan een voetbal platbombarderen. 

De hoeveelheid Amerikaanse grondtroepen in Zuid-Korea is dus maar zeer beperkt, gegeven het op papier enorme leger van Pyongyang. Als het fout gaat, wordt het geen echte grondoorlog, is kennelijk de verwachting. Behalve de luchtmachtbasis op Guam heeft Trump nog meer kaarten voor de borst: er zijn drie vliegdekschepen onderweg naar Korea. Elk daarvan heeft ongeveer 70 F-18's aan boord, die per stuk 8.000 kilo aan wapens per keer kunnen vervoeren. Tot slot heeft de luchtmacht nog twee bases ten zuiden van Seoul, met zo'n honderd toestellen. 

Als Trump het wil, kan hij een enorme armada vanaf Guam en de vliegdekschepen laten opstijgen, met een krankzinnige hoeveelheid bommen aan boord. Pyongyang zal er niets tegen kunnen uitrichten, daar is de eigen luchtmacht te verouderd voor. De demarcatielijn is maar 250 kilometer lang, dat is een kwartiertje vliegen en bommen gooien. In het westen beginnen is het meest logisch, daar ligt het geschut dat Seoul bedreigt. Verder naar het oosten liggen ontoegankelijke bergen, met minder zwaar materieel. 

Iemand die niet bang is voor een beetje risico nemen, kan in een kwartier tijd Kim-Yung Un van zijn enige troefkaart afhelpen. Wat er daarna gebeurt weet niemand. Hoe schat u Trump eigenlijk in, als het om risico's nemen gaat? Inderdaad.