Laag racistische flutpartij geeft Afrikanen weer schuld van exploderende zorgkosten alhier

Lekker goedkoop: pak iets dat er herkenbaar anders uitziet, geef dat de schuld van je eigen rotzooi en klaar is Kees. Dan mag Kees wel eventjes in de zevende hemel zijn, wakker worden zal hij. Het onderliggende probleem is zo nog niet opgelost, natuurlijk. Dat is het grootste bezwaar tegen het Emotionele Tijdperk waar we in leven. Bij complexe onderwerpen schreeuwt een politicus zo hard mogelijk, met zo grof mogelijk taalgebruik, waarna hele volksstammen menen dat hij of zij het wel uitgedokterd heeft. Dat is natuurlijk helemaal niet zo, maar het ging ook niet om de constructieve bijdrage aan het debat: het politieke baantje is dan even zekergesteld. Met volkswoede opjutten kan men immers zeteltjes scoren en een mens moet wat met de tijd op aarde. Op lange termijn is deze strategie bloedlink voor de opgestookte samenleving, als mensen doorhebben dat ze eigenlijk gewoon genomen worden waar ze bijstaan. 

Marktwerking
Er is op dit moment weer een discussie gaande over het eigen risico in de zorg. Dat is sowieso wel een bedenkelijk beestje, omdat marktwerking in de zorg op zich al lastig is. Marktwerking lost eigenlijk alleen tekorten op als er een klimatologische verschil is (geen tomaten kweken in Moermanks maar importeren) en om het principe te laten slagen moet er volgens de basisliteratuur sprake zijn van homogene en transparante producten, te verhandelen door partijen met een winstoogmerk tussen wie er geen al te groot machtsverschil is. Dat principe werkt bij kroegentochten en bloemenveilingen, maar niet bij longtransplantaties en wortelkanaalbehandelingen. Heeft u ooit wel eens een patiënt met een openliggende borstkas zien opstaan en weglopen omdat de witte jas niet klantvriendelijk genoeg communiceert? Een ziekenhuis is geen marktkraam! Maar dat laten we even. 

Wat is er dan echt mis met het statement van Blond Rechts? Een paar dingen. Er wordt opgeroepen om geen geld meer naar Afrika te sturen, zodat de Nederlandse zorg betaalbaar blijft. Dat verband wordt toch echt getrokken. Ten eerste is het beleid waar de PVV voor pleit (dat rijmt) er al. Dat is het valse van de boze partijen in de Kamer: dat waar ze zich voor zeggen in te zetten, werd allang door de bestaande partijen in beleid omgezet. Nederland beloofde ooit een vast deel van het nationaal inkomen aan ontwikkelingssamenwerking te besteden. Die belofte is reeds ingetrokken, het budget is door het Kabinet Rutte-II van € 4,7 miljard verkleind met een bedrag van € 750 miljoen structureel in 2014, oplopend naar € 1 miljard in 2017. Electoraal is het wel makkelijk, je inzetten voor iets dat er al is dankzij andere partijen en het later als een eigen succes neerzetten. 

Is het eigenlijk mogelijk om de Nederlandse zorg te redden door maar geen geld meer naar Afrika te sturen? Laten we de cijfers in perspectief zien. Nederland heeft een bevolking die sterk vergrijst, zo is het aantal AOW-uitkeringen sinds het begin van de kredietcrisis met niet minder dan 700.000 gestegen. Dat is bijna een tiende van de werkzame beroepsbevolking, wat onvermijdelijk tot grote ombuigingen binnen de Nederlandse samenleving zelf zal moeten leiden. De Afrikaan de schuld geven bekt lekker, het haalt de aandacht wel weg van de waar de problemen echt zitten. Er is ook een miljoen mensen arbeidsongeschikt. Dat betekent dat als u een oude klassefoto pakt met 23 andere kids, er in die groep niet minder dan 3 mensen zo gehandicapt zijn dat ze nooit hebben kunnen werken.

Ziek, zwak en misselijk
Dat staat nog los van mensen die buiten het reguliere onderwijs worden opgevangen. Op acht gezonde, volwassen werkenden is er een WAO'er. Dat komt omdat, vooral in de jaren '80, mensen werden ontslagen en de WAO in werden geduwd. Makkelijk voor het bedrijf, de uitkering financieren we met aardgas. Dat raakt toch nooit op. Nederland is kampioen ziek, zwak en misselijk zijn van Europa. Door deze uitkeringen op te tellen bij de acht miljoen werkenden komen we bij 17 miljoen Nederlanders. 

Deze grafiek bevat de vier grootste uitkeringen naar aantallen ontvangers keer duizend, de ontwikkeling bij de AOW is toch echt zorgwekkend. Die aanwassende groep oudjes blijft na het inactief worden langer leven, wil betere zorg en een zo hoog mogelijk kwaliteit van leven. Don't get us wrong, dat is te begrijpen, maar er hangt wel een prijskaartje aan. Stel dat we het complete budget voor ontwikkelingssamenwerking op nul zetten, met hoeveel procent kunnen we de zorguitgaven dan laten stijgen?

De zorgenkosten stijgen naar de € 100 miljard op jaarbasis. De groei is wat afgevlakt door bezuinigingen, maar in de tien jaar daarvoor namen de uitgaven toe met € 34,7 miljard. Het budget voor ontwikkelingssamenwerking nam af tot € 3,7 miljard en verdere beknibbelingen liggen in het verschiet. Daarom een tegeltjeswijsheid.

Ontwikkelingshulp definitief en compleet afschaffen compenseert de stijging van de zorguitgaven van een enkel jaar. 

Als 'ons geld weer voor onze mensen is', dan hebben we hetzelfde probleem na dertien maanden gewoon weer. En wat doen we dan? Precies. Bezuinigen op personeelskosten, tarieven beknotten, eigen risico omhoog, zorgpremie en inkomstenbelasting laten toenemen. De schuld in de schoenen van de Afrikaan schuiven kan electoraal even een handige zet zijn, het lost letterlijk niets op. De Afrikaan is in deze de zondebok voor een probleem waar hij part noch deel aan heeft. Daarom, het is een lage en hatelijke vorm van politiek bedrijven. 

Geen verkiezingsprogramma
Niet alleen krijgt de verkeerde externe persoon de schuld van een intern probleem, het verbale geweld levert ook geen oplossingen aan waar de al dan niet terecht boze PVV-stemmer wat aan heeft. Toekomstige coalitiepartijen zullen een verkiezingsprogramma moeten opstellen die een strategie bevat waarmee ze het probleem van de stijgende zorgkosten het hoofd bieden, hoe leuk het ook is om willekeurige Afrikanen de Zwarte Piet toe te spelen. Drie maal raden wat de PVV zelf niet heeft, op een conceptje van een velletje na? Inderdaad

Dat geld dat uit Nederlandse zorg getrokken zou worden om naar Afrika verscheept te worden, waar wordt dat eigenlijk aan uitgegeven? De grootste individuele ontvanger is Ethiopië, dat het totale budget op jaarbasis zag dalen van € 67 miljoen naar € 60 miljoen. Wageningen University & Research (WUR, klinkt leuker dan 'Landbouw-Universiteit') is in dat land bezig met een project voor gewasveredeling, wat kennis moet opleveren om de output van de landbouw daar te vergroten. Prettig voor de voedselzekerheid en het biedt mogelijkheden voor export. Daar gaat € 19 miljoen naartoe.

Andere programma's hebben betrekking op water, waar Nederland veel verstand van heeft. Ook helpt Nederland met zorg rondom de geboorte. Een deel van het budget blijft dus ook in Nederland, want het wordt gebruikt om in samenwerking met Nederlandse universiteiten kennis te vergaren. Een substantiëel deel van 'het geld dat naar Afrika gaat' verlaat Nederland dus helemaal niet, beter kunnen we dus van 'ontwikkeling en onderzoek' spreken.

Gevaarlijke volkswoede
Leuk voor een quizvraag, als u een PVV'er voor u heeft. Stel, we slopen de grootste individuele kostenpost uit de ontwikkelingshulp, namelijk dit onderzoek in Wageningen. Jammer dan van die samen met de WUR op te bouwen kennis. In Nederland gaat 20 procent van het zorgbudget op aan bureaucratie. Met het in Ethiopië bespaarde bedrag van € 19 miljoen (is dus niet helemaal waar, maar vooruit), gaan we de overbodige managementlagen in Nederland spekken. Hoeveel jaren kunnen we die bureaucratie dan betalen van het geld dat anders naar Afrika zou gaan?

Antwoord: 0,0095 jaar. Als we uitgaan van werkdagen van acht uur, dan betekent dat, dat de kosten van de bureaucratie in de zorg met twee uur en drie kwartier op jaarbasis zijn gedekt door deze kordate bezuiniging. Twee uur en drie kwartier kostenbesparing op een heel jaar en dat voordeel is ook nog eens eenmalig, want daarna is er geen 'ontwikkelingssamenwerking' meer waar op beknibbeld kan worden om voor Nederland schadelijke managementlagen mee te financieren.  

Nederlanders worden ouder en stellen steeds hogere eisen aan zorg. Dat betekent gewoon dat ze er meer voor moeten gaan betalen. Verantwoordelijkheid nemen zou inhouden dat we een menu samenstellen uit een reeks onprettige ingrediënten: langer werken, meer belasting betalen, hogere zorgpremie en eigen bijdrage accepteren, minder zorg of lagere salarissen voor zorgpersoneel voor lief nemen. In een combinatie van die maatregelen zit de oplossing, het moet uit de lengte of de breedte komen. Wat zou het fijn zijn als er een partij was die daar harde en heldere keuzes in zou maken en die ook durft te verdedigen. Tot die tijd moeten we het doen met sneue Afrikanenbashers, dat zou een intelligent land als Nederland de eer te na moeten zijn

Want weet u wat pas echt gevaarlijk is? Als we kiezers maar lang genoeg inprenten dat de Nederlandse zorg te redden is door 'minder naar Afrika te sturen', ze het nog gaan geloven ook. Vervolgens stemmen ze in al hun woede op een partij die dit 'gaat regelen'. Dat moet cijfermatig gezien wel falen, dat moge duidelijk zijn. Maar wat doen die kiezers dán met hun woede?