Amsterdam is zelf de grootste fietsendief - vreemd handeltje met weggeknipte rijwielen

Een ambtenaar die hard werkt, is per definitie verdacht. Speltheorie schrijft voor dat het bij een vast salaris de kunst, de ‘dominante strategie’ is om zo min mogelijk werk te leveren. Dan is immers het nut van de ambtenaar gemaximaliseerd. Staat er iemand in het uniform van de gemeente zich wel in het zweet te werken, dan heeft ‘ie er misschien wel een schimmig handeltje naast. 

Aanbesteding
Kent u het zogeheten fietsdepot? Sinds Amsterdam wordt overspoeld door drugstoeristen en andere laagwaardige ongein, bestaat de gemiddelde winkelstraat uit suikerwinkels (om de vreetkick te stillen) en fietsverhuurbedrijfjes. De massa toeristen die van coffeeshop naar coffeeshop fietst is zo omvangrijk, dat de stoepen uitpuilen van geparkeerde huurfietsen. Om het allemaal een beetje in goede banen te leiden is er dus dat fietsdepot. Een buiten het daarvoor bestemde vak geparkeerde fiets wordt opgehaald door mannetjes in rode pakjes, die hem meenemen naar het westelijk havengebied. Daar kunnen ze worden opgehaald bij een depot dat ook nog eens moeilijk te bereiken is. Naast de boete is de lange wandeltocht vanaf Sloterdijk ook nog eens een extra straf, lijkt het wel. Elke Amsterdammer die zijn fiets acht millimeter buiten het vak heeft gezet, zal de marteling kennen.

Wat gebeurt er als iemand zijn eigen fiets daar niet ophaalt? Dan mag de gemeente ze in beslag nemen. Uw rijwiel wordt dan gratis weggegeven aan een op winst gerichte opkoper, die ze vooral in het buitenland verhandelt. Zo zijn er laatst 300 fietsen naar Marokko en Roemenië verscheept.

Dat zal best een lucratieve business zijn, want die fietsen komen dus gratis bij de handelaar binnen. Zoals dat hoort, heeft de gemeente een aanbesteding uitgeschreven voor dit proces. Daarbij mogen meerdere partijen een voorstel indienen en de gemeente kiest dan voor de financieel gunstigste optie, vanuit zichzelf geredeneerd. Nu weten we uit ervaring dat aanbestedingen in Amsterdam bepaald niet soepel verlopen, zullen we maar zeggen.

Hoe zit dat hier? Volgens de website van de gemeente is de opdracht in de zomer 2016 aan ‘TradeFrm’ gegund. Dat is vreemd, want het bedrijf dat bij het KvK-nummer hoort is pas in maart van 2017 opgericht. Hoe kunnen de mensen van het fietsdepot en de gemeente dan bekend zijn met Tradefrm, dat op het moment van de aanbesteding nog niet eens bestond maar wel wint?

Vriendjespolitiek
Simpel. De eigenaar van TradeFrm, Chris Kars, werkt al jaren bij de gemeente en is nota bene zelf directeur geweest van het onderdeel dat de opdracht aan zijn eigen privé vennootschap gunde. Fietsen van straat plukken, gratis en voor niets aan jezelf geven en dan met 100 procent winst doorverkopen naar het buitenland. Als de winst nou nog eens bij de gemeente terecht was gekomen, dan had het nog een beetje ergens naar geleken maar hier wordt Kars gewoon gratis rijk. Dit is gewoon dubieus.

Het is de vraag hoe een gemeentelijke dienst een bedrijf een opdracht kan gunnen nog voordat dat bedrijf bestaat, terwijl de uiteindelijke eigenaar een voormalig directeur van diezelfde dienst is. Dat riekt op zijn minst naar vriendjespolitiek. Daarom gaan we uitzoeken hoeveel partijen er bij die aanbesteding zijn betrokken en of dat allemaal wel eerlijk is gegaan, de gemeente heeft op dat vlak immers een bedenkelijke reputatie (zie 'het Lijk van Lodewijk'). Het fietsdepot gaf vooralsnog zelf het volgende antwoord op deze vragen: ‘Hinderlijk geplaatste fietsen worden inderdaad verwijderd.’ Ja, dat was de vraag dus niet. De betreffende medewerkster wilde er verder niets over zeggen maar hing op. Prima, dan WOB’en we het gewoon. Komt goed.

Noot: de fiets van ondergetekende is ook weggeknipt. Voor de volledigheid mag niet onvermeld blijven dat rancune een van de aanleidingen was om in de boekhouding van Tradefrm te gaan spitten. Hij stond echt wel netjes in het vak geparkeerd, stelletje dienstkloppers.