Saaida Ait-Taleb gaf € 170.882 belastinggeld aan hete scharrel, vakantie naar Dubai en Turkije

Deze zomer kregen we flink wat commentaar op het stuk over de belangenverstrengeling in ons Mokum. Een programma voor deradicalisering werd schaamteloos gebruikt voorzelfverrijking. Spil in de zaak is deze Saaida Ait-Taleb, programmamanager 'deradicalisering' bij de Gemeente. De man op de foto is ook notoire subsidieslurper, deze Mounir Dadi is weer de partner van Fatima Elatik: met haar Elatik Advies krijgt ze € 12.000 per maand om parttime advies te geven over politiewerk, aan de politie. No joke, allemaal niet

Ait-Taleb wordt verliefd op een andere adviseur deradicalisering, die net als Elatik en Dadi een eigen bedrijf heeft: Said Jaafar. Ze mag zelf kiezen wie ze opdrachten gunt en dan blijkt ineens dat alle mooie klussen die de gemeente uitschrijft (zelfs vakanties) om de stad te deradicaliseren, aan Jaafar worden gegund. Vanzelfsprekend moet zijn opdrachtgever Ait-Taleb mee, al is er ondanks het regelmatige flirten nog 'geen sprake van een relatie'. Bij de ondergaande zon in Dubai en Turkije wordt er onder het genot van een goed glas wijn stevig gesproken over interculturele communicatie en dat heeft zijn vruchten afgeworden in de stad. Elke geradicaliseerde randdebiel is inmiddels vrijwilliger op de kinderboerderij in het Beatrixpark. In totaal factureert Jaafar € 170.882 in minder dan drie jaar bij zijn minnares. 

Jongens, dat is toch belangenverstrengeling? Dachten wij ook, maar uit de ingezonden commentaren moesten we opmaken dat we het op een bepaalde groep hadden voorzien, omdat de vier genoemde personen allen dezelfde achtergrond hebben. Mooi niet, iedereen die het verprutst moet in het zonnetje worden gezet en dat vond de rechter ook. Die oordeelde dat het ontslag van Ait-Taleb meer dan gerechtvaardigd is. Het hele vonnis mag u zelf lezen, maar over de belangenverstrengeling wordt dit gezegd:

10.1 Het college stelt zich op grond van het volgende op het standpunt dat sprake is van (de schijn van) belangenverstrengeling. Volgens het college heeft verzoekster tijdens de persoonlijke (liefdes)relatie met [naam 1] opdrachten aan hem gegund zonder dit met haar leidinggevende te bespreken. Op 8 juli 2015 heeft [naam 1] onder de naam [bedrijf 2] ( [bedrijf 2] ) aan verzoekster een offerte gestuurd. Verzoekster had [naam 1] tevoren een voorbeeldofferte gestuurd. De opdracht is op 8 juli 2015 door een ander hoofd dan de leidinggevende van verzoekster bevestigd en ondertekend. Vervolgens heeft [bedrijf 2] in 2015 en 2016 maandelijks facturen verzonden, te weten achttien facturen voor in totaal € 170.882,-. [naam 1] heeft één maal gefactureerd onder de naam ‘ [bedrijf 3] ’ voor een bedrag van € 3.388,- . Ten slotte heeft [naam 1] onder de naam ‘ [bedrijf 4] ’ een debet- en creditfactuur verzonden, die op een netto bedrag van € 0,- uitkomen. Verzoekster heeft deze facturen geaccordeerd als prestatieverklaarder. In het Amsterdams Financieel Systeem (AFS) stond zij vanaf 4 mei 2015 als zodanig geregistreerd. Verzoekster heeft diverse documenten voor [naam 1] opgesteld of aangevuld en die vervolgens door hem laten versturen als waren die van zijn hand. 10.2 Was er nu sprake van een onaanvaardbare (schijn van) belangenverstrengeling of niet? De voorzieningenrechter zegt hierover het volgende. Binnen een zakelijke relatie tussen een opdrachtgever en de verkrijger van de opdracht kan wederzijdse sympathie en tot op zekere hoogte een vertrouwensband ontstaan. Dat maakt op zichzelf nog niet dat sprake is van (de schijn van) belangenverstrengeling. Maar in het geval van verzoekster en [naam 1] ging het veel verder dan dat. Verzoekster en [naam 1] hielden er een gemeenschappelijke vriendenkring op na. Zij werden in juni 2015 uitgenodigd voor een verjaardagsetentje bij vrienden en bezochten samen verjaardagen van vrienden. Zij zijn twee keer samen met anderen, in 2015 naar Turkije en in 2016 naar Dubai, op vakantie geweest. Verzoekster heeft vanaf de computer van [naam 1] voor de gemeente gewerkt. Zij heeft voor hem een offerte en zakelijke mails geschreven en beschreven hoe hij een telefoongesprek moest voeren. Verzoekster en [naam 1] flirtten niet alleen met elkaar, maar verzoekster heeft ook verklaard dat zij speelde met de gedachte om een relatie met hem aan te gaan, al is het volgens verzoekster nooit zo ver gekomen. 10.3 Uit dit alles komt overtuigend naar voren dat de zakelijke en de privérelatie van verzoekster en [naam 1] met elkaar verstrengeld zijn geraakt, waarbij in het midden kan blijven of dit een liefdesrelatie was of niet. Illustratief is het whatsapp-bericht van 29 april 2017 waarin verzoekster over [naam 1] schrijft dat zij jarenlang zijn steun en toeverlaat is geweest, dat zij verder moet met haar leven en dat haar leven eigenlijk altijd om zijn welzijn draaide. Deze verstrengeling geeft geen blijk van een professionele distantie die van een ambtenaar op de positie van verzoekster mag worden verwacht, ook als zij intensief en onder druk met elkaar samenwerkten. Dat verzoekster zelf meende dat zij werk en privé van elkaar gescheiden hield, doet niet ter zake. Het gaat erom dat een ambtenaar als verzoekster, die (mede)verantwoordelijk is voor het verstrekken van opdrachten voor grote bedragen en voor een lange periode, zichzelf niet in een positie manoeuvreert waarin twijfel kan ontstaan of zij nog zakelijk en zuiver over die opdrachten en de uitvoering daarvan oordeelt. Verzoekster heeft dit niet onderkend.

Dit verhaal gaat twee staartjes krijgen op deze site. Ten eerste is er iets grondig mis met de manier waarop aanbestedingen worden afgewikkeld, in Amsterdam maar ook daarbuiten. Eerder zagen we dat de gemeente pagina's uit de jaarrekening scheuren om fraude met aanbestedingen te verhullen, daarbij gaat het om accountantsverklaringen in tijden dat er wel erg veel fraude is. Wat doe je dan? Een jaarrekening publiceren zonder accountantsverklaring en deze diep wegstoppen in een la. Verantwoordelijk wethouder Lodewijk Asscher, die gaten van in totaal een half miljard onder het tapijt heeft geveegd, hoopte destijds dat geen enkele financieel journalist zou doorhebben dat er dan iets ontbrak in het jaarverslag van de gemeente. Jammer dan! In de geheim gehouden accountantsverklaringen lezen we regelmatig dat het juist bij aanbestedingen verkeerd gaat.

Dat ligt niet alleen aan de inherente complexiteit (hoe meet je de output van een programma om mensen te deradicaliseren) maar overheden zijn stelselmatig zwak op dit punt. Dat zagen we ook bij de registers in Den Haag die we hebben opgesteld om belangenverstrengeling te bestrijden. Alexander Pechtold kan een lijvige gift uit de boeken houden, wat betekent dat er geen sprake is van controle. Dat geldt overigens ook bij neveninkomsten. Nog voor het einde van het jaar mag u lezen hoe het baasje van DENK, meneer Öztürk, een kwart miljoen aan neveninkomsten uit een illegale vastgoedconstructie uit de boeken houdt. Het gaat dus om het stelselmatige karakter van de gebrekkige contole.

Ten tweede zijn dit geen onbekende namen. In de subsidiepotjes voor deradicalisering zien we steeds dezelfde namen opduiken. Veel daarvan zitten erg dicht bij partijen die de samenleving juist uit elkaar willen drijven, zoals dictators uit Golfstaten en clubs als de Moslimbroederschap. Ook daar gaat iets structureel mis, leest u dit oude topic maar. Veel sterkte bij de schoonmoeder deze Kerst. Wij rusten niet.