VVD doet het weer: campagne zonder enige inhoud, wel relletjes (winnen ze)

De VVD is een partij van makelaars en marketeers, hebben we wel eens gezegd. Het moet allemaal in hapklare brokken geserveerd worden, wat betekent dat het niet te moeilijk kan zijn. Relletje hier, stunt daar, goede social-mediacampagne, elke dag is er wel een stem te sprokkelen en voor je het weet heb je een kabinet bij elkaar geraapt. Het probleem van politiek bedrijven alsof men margarine verkoopt, is dat er geen idee bestaat over het oplossen van grote, ingewikkelde vraagstukken. Dat past allemaal niet op een bierviltje. 

Wat deze partij concreet gaat doen? Het is mij he-me-maal duidelijk...

Geplaatst door Arno Wellens op zondag 12 maart 2017

Zoenende moslima's
Bij de landelijke verkiezingen was migratie een thema. Om een antwoord te hebben voor dat dossier moeten we ofwel de EU voltooien, ofwel deze verlaten. Er is eigenlijk geen middenweg te bedenken. Er kwam geen analyse, wel deze verkiezingsposter.  

Nu zijn er verkiezingen voor de gemeenteraad. Tijd voor posters met zoenende moslima's;

Veiligheid door burgerrechten voor de bus te gooien;

En het beschikbaar stellen van meer woningen voor koop of huur, uit de vooraad woningen die nu reeds volledig beschikbaar is voor koop of huur. 

Waar moet het dan wel over gaan? De demografische samenstelling van de stad. Omdat het voor gewone, werkende mensen onmogelijk is geworden om een normale woning te vinden, blijven er enkel drugstoeristen, expats, illegalen, criminelen, langdurig uitkeringsafhankelijken en babyboomers over. Men verbaast zich over het gebrek aan voldoende gekwalificeerd onderwijzend personeel voor de kids, maar als juf nergens een woning kan krijgen dan verdwijnt ze de provincie in. Hoe is deze ellende zo ontstaan?

Bestemmingsplan
Er zijn twee grote boosdoeners: de overheid en de overheid. Die twee doen hetzelfde fout. Ten eerste zijn er belachelijke bestemmingsplannen, waardoor de grens letterlijk zit vastgeketend aan de streep die een ambtenaar in de negentiende eeuw met zijn lineaal trok. Een mooi voorbeeld zien we aan de oostkant van de stad, die dankzij de A1, A2, A9, metro, tram en spoor zeer bereikbaar is. 

Het bestemmingsplan 'wonen' loopt tot aan de stippellijn. Daar staan dus hoge Bijlmerflats. Drie meter verderop, over de sloot heen, mag niets gebouwd worden. Daar staat letterlijk één koe. Wie hier vaak rijdt, weet hoe abrupt het landschap overgaat van beton naar grasveld. De koe mag geen plaats maken voor een paar extra woningen voor de mensen, want het bestemmingsplan is heilig. Dat betekent dat de overheid het aanbod reguleert, door het af te knellen. 

Als de overheid op de ene plek (ongevraagd) reguleert, dan moet dat gecompenseerd worden door een correctie aan de andere kant. Dat begrip is de VVD vreemd, want een van hun slechtste ministers ooit (Sybilla Dekker) van VROM dacht dat het slim zou zijn om onder genoemde omstandigheden de huurprijzen vrij te geven. De verhuurder, die door overheidsingrijpen veel te veel marktmacht heeft, mag de huur met meer dan de inflatie opdrijven. Dat krankzinnige wetsvoorstel van de VVD ligt aan de basis van de huidige onbetaalbaarheid op de Amsterdamse huizenmarkt. 

Bankjongens
De tweede fout zit hem in het liberaliseren van het bankwezen. Er wordt wel eens gezegd dat mensen rijker worden als hun huis in waarde stijgt; dat de toename van de huizenprijzen een goed teken is. Wat mensen vergeten is dat daar in 99 van de 100 gevallen een hypotheekschuld tegenover staat. 

Het exploderen van de huizenprijzen is dus een tijdelijk, speculatief effect. Het liberaliseren van het bankwezen maakte de bankjongens creatief, zodat er zoiets kwam als de gesecuritiseerde woninglening. Dezelfde lening werd steeds doorverkocht aan een andere bank, zodat een euro veel vaker dan eens per dertig jaar uitgeleend kan worden. Bij elke nieuwe lening werden er weer allemaal bijprodukten als levensverzekeringen verkocht en kon de overheid overdrachtsbelasting heffen. 

De gemiddelde woning is sinds begin jaren '90 vijf keer over de kop gegaan. Dat maakt dat een jonge verpleger, die nu de woning van een beroepsgenoot wil overkopen die met pensioen gaat, met hetzelfde inkomen een stapel bakstenen moet kopen die ineens vijf keer zoveel waard is. De enige manier waarop dat kan is met schuld. De 'waardestijging' op de Nederlandse woningmarkt ging dan ook gepaard met een explosie van de huishoudelijke schulden van Nederland. 

Echt liberaal
De stijging van de woningen tussen 1991 en 2008 was dus een tijdelijk feest, met blijvende schade. Hypotheekrenteaftrek maakt het erger, want die wordt betaald met een hoge belasting op arbeid, de inkomstenbelasting. Schulden maken krijgt subsidie, werken een boete. Alleen Denen hebben in de EU meer schuld en overal is dat groeimodel aan het afvlakken, een gevolg van de kredietcrisis. Is dat liberaal?

Onder die omstandigheden verdwijnt de 'gewone' Amsterdammer en daarmee ook de sociale cohesie in de stad. Een samenleving is geen berg consumenten en kredietnemers, maar een duurzaam sociaal verband. Door het slopen van de betaalbaarheid van simpelweg wonen in de stad verdwijnt de cohesie en daarmee de samenleving. 

De oplossing zit hem in het maken van meer ruimte voor woningen. Als de stad ze nodig heeft, geef de markt dan de ruimte om in de vraag te voorzien. Dat liberale beleid zit er de komende jaren helaas niet in. Dan zouden de huizenprijzen namelijk fors dalen, waarmee de bestaande status-quo tussen opgepompte marktwaarde van huizen en de belachelijk hoge hypotheken die daarop zitten, in gevaar. Dat zou al onze banken de kop kosten en dat durven we niet aan.