Duif redt mensenlevens (of niet)

Als Merel Westrik een topvijf van dieren in het nieuws brengt, past hier een terugblik op de tijd dat balkonschijters nog helden waren. Tijdens de Eerste Wereldoorlog beslist het humeur van postduiven regelmatig over honderden soldatenlevens.

Neem de paar honderd Amerikaanse soldaten die in 1918 verdwaald zijn in het Argonnebos in de Franse Ardennen.  Na een mislukt offensief zijn ze omsingeld door de Hunnen en in de steek gelaten door Franse bondgenoten. Na drie dagen zijn kogels en biscuitjes praktisch op en stijgt de bodycount rap.

Friendly fire – isn’t
Is de redding nabij? Nee, in tegendeel. Ze worden beschoten door hun eigen maten. Amerikaanse artillerie vindt alle Franse bospaadjes nogal identiek en hun granaten zaaien dood en verderf tussen de omsingelde landgenoten. Wat doe je dan, zonder fax, gsm of twitter? Je stuurt een duif richting hoofdkwartier met de tekst: 'We are along the road parallel to 276.4. Our own artillery is dropping a barrage directly on us. For heaven's sake, stop it!'

Het beest heeft geen stealth. Dus proberen de Duitsers de vliegende boodschapper neer schieten. Dat lukt – bijna. Eén kogel amputeert de rechterpoot. Een andere kogel doorboort de borstkas en rukt een oog uit. Maar de duif vliegt veertig kilometer door, landt in het hoofdkwartier en stopt het friendly fire.

Pas twee dagen later slagen de Amerikanen erin het 'lost battalion' te ontzetten. Dan tellen ze 170 doden en vermisten, 190 zwaargewonden en 197 man die nog op eigen kracht vooruit kunnen. De duif, Cher Ami gedoopt, krijgt een medaille en mag na zijn overlijden opgezet in het Smithsonian Institute pronken.

Gevleugelde Judas
Sommige postduiven zijn niet helemaal zuiver op de graat. Tijdens gevechten in Ieper in 1918 stoot een clubje Britse soldaten door de Duitse linies. Maar ze zijn uitgedund tot een handjevol en kunnen geen Duitse aanval afslaan. Ook zij lanceren een postduif.

Alleen weigert het beest naar huis te vliegen. De duif stijgt op, landt in niemandsland en loopt naar de vijandelijke loopgraaf. Als de boodschap in Duitse handen valt, zijn de Britten er geweest. Dus pakken ze allemaal hun geweer en knallen net zo lang tot de gevleugelde Judas dood is. Een oplossing die menig stadsbalkoneigenaar zal aanspreken.